viernes 6 de junio de 2008

Aquí como en Catalunya


No me sorprendería que más de uno se mosquease al leer este artículo. Lo digo porque mientras en medio Catalunya se tiraban de los pelos al ver como su red ferroviaria se colapsaba durante el mes de agosto o el aeropuerto de El Prat era un caos constante, este gallego que les escribe, y que considera a Catalanya como un país hermano, no podía más que sonreír y maldecir la suerte que tenían al conseguir que Magdalena Álvarez compareciese en el Congreso de los Diputados para hablar de sus trenes y sus idas y venidas de aviones.
Tenían suerte, mucha suerte, al verse obligados a protestar por el estado de su red de cercanías porque es señal de que la tienen. Mientras eso sucede a orillas del Mediterráneo, aquí, á beiriña del Atlántico, aún suspiramos por una red digna de ferrocarril de media distancia que ayude a salvar las graves diferencias que existen entre las provincias atlánticas y las de Lugo y Ourense; y vemos como una utopía que algún día un cercanías nos permita llegar de Culleredo a A Coruña o del aeropuerto de Lavacolla a Compostela sin tener que dejarnos las uñas en el bolsillo para rascar los alrededor de quince euros que cuesta un taxi.
Y de lo de los aviones ya ni les cuento. Ojalá tuviesemos que salir a la calle y ponernos en pie de guerra porque nuestros aeropuertos se encuentran colapsados y las aerolíneas no son capaces de atender la elevada demanda de pasajeros existente. Pero no, aquí nos dedicamos a rasgarnos las vestiduras unos a otros con peleas localistas entre tres aeropuertos que distan entres sí poco más de 175 kilómetros para ver cual de ellos es capaz de arañarle a la low cost de turno un enlace más con Londres o una conexión, dá igual si es semanal, mensual o para cando lle pareza, con el aeródromo más periférico de la Cochinchina.
Y es que aquí, en la tierra de Castelao , Rosalía, Cunqueiro o Valle-Inclán, las cosas de palacio, siguen el refrán al pie de la letra y van despacio. Un AVE que avanza cada año más y cada vez a mayor velocidad pero que nunca llega o una Autovía del Cantábrico que cada día tiene más kilómetros pero por la que aún es una ilusión ilusa circular desde Coruña hasta Donosti son ejemplos que me permiten afirmar con rotundidad y sin que me tiemble un minuto la voz que, a pesar del caos que se produjo el pasado verano, les tengo envidia, envidia sana.
Les tengo envidia porque veo que defienden con uñas y dientes lo que es suyo y quieren que lo que hay se ponga en valor y rinda al cien por cien. Mientras, en esta Galicia en la que confío plenamente y en la que sé que algún día nos levantaremos y pondremos el grito en el cielo, nos entretenemos jugando a la lotería del maná europeo que toca hondo, por ver que alcalde se lleva una pedrea para abrir en su concello de 1.000 habitantes, y descendiendo, una casa de la cultura y un auditorio que estarán 364 días al año vacíos o infrautilizados, y al mismo tiempo le sobran un par de cientos de euros por vecino del rural para asfaltarle la entrada de su casa y a la vez apañar así un puñado de votos que, unidos a los que provienen de los favores por colocación de personal en el Concello, la empresa con mayor número de empleos del municipio porque la industria no se asienta por falta de infraestructuras que unan la localidad con las principales redes de comunicación, le aseguran al mandamás de turno otros cuatro años de tranquilidad con el bastón de mando en sus brazos.
Por todo esto y mucho más, siento envidia de Catalunya y sobre todo porque consiguieron que Magdalena Álvarez les diese explicaciones. Aquí llevamos tiempo pidiéndoselas pero yo comprendo que no conteste, internet no es nuestro fuerte porque aún tenemos buena parte del rural gallego sin conexión a la red de redes, y por eso no recibe nuestros correos.
O eso, o que pasa de nosotros, que ya empiezo a desconfiar.



Este artigo foi escrito para a revista do Centro Galego Nós de Sabadell en setembro de 2007, de aí que se atope en castelán. Foto, mercat de la Boquería, BCN

sábado 24 de mayo de 2008

Galego is different


En inglés, en francés, en catalán ou en chino mandarín o ser galego "is different". É diferente porque a ninguén se lle pasaría pola cabeza programar unha passarela de moda na coruña cando en pontevedra hai unha que non logra ser tan competitiva como debería. Aquí pénsase iso é moito máis. Califícase a proposta pontevedresa como "pechada" e preséntase o novo salón da moda galega como aberto aos novos creadores.

Na teoría todos os proxectos poden saír adiante pero á hora de levalos á práctica chegan os problemas. Non sei se a capital da moda galega, a súa passarela de referencia, ten que ser pontevedra ou a coruña, lalín ou vigo, ou unha ubicación rotatoria, algo que sería o ideal. O que si sei é que o minifundismo xa é abundante de por si no país como para potencialo tamén nun sector estratéxico para a nosa economía como é a moda. Poderían existir tantas passarelas coma concellos ou parroquias pero ningunha lograría situar a Galicia no mapa. O obxectivo é conseguir unha cita de referencia, un impulso para creadores novos e non tan novos, un espazo para mostrar pero sobre todo para lanzar a moda galega a unha posición estatal e internacional de vangarda. E para chegar a ese obxectivo non existen localismos, nin batallas estériles entre concellos, parroquias ou lugares. Galicia debe ser "different", pero ofrecendo unha proposta diferente á hora de exhibir e de colocar no mundo a súa moda e aos seus modistos.

martes 20 de mayo de 2008

Dylan si ou Dylan non


Non me sorprendería que un concello galego de tamaño medio, deses de entre 5.000 e 10.000 habitantes, se negase, chegado o momento, a contratar a Bob Dylan para as festas patronais. Non sería extraño porque a nómina de artistas que cada verán pasan por algunha desas vilas, salvo honrosas excepcións, complétana nomes coma Carlos Baute, Soraya, Merche ou David Civera que son garantía de prazas cheas de xente e espectáculo pero escasas de música.


O que me chama á atención é que sexa un concello como A Coruña quen dubide á hora de contratar a Bob Dylan para recalar na cidade. Din que actúa "de espaldas" e que os seus concertos son "horrorosos". Opinións á marxe porque para gustos existen as cores xustificar a non contratación de Dylan dicindo que canta de costas é unha pésima excusa para quen ten nas súas mans a política cultural dunha cidade. Porque Dylan ten no seu haber o mérito de ser un artista que achegou a poesía feita canción ás masas. Gracias a el moitos souberon que se podía protestar, ironizar, rir, chorar ou namorar gracias a uns versos curtos que din moito e que soan a ritmo folk, de rock ou de country. Dylan é un poeta de bar, para escoitar entre copas, conversas cómplices e fume de tabaco nunha noite calquera dunha cidade calquera. Dylan é un trobador dos que xa non quedan polo que sempre merece a pena escoitalo.


Un xeito de facer cultura na Coruña sería deixar que soase o "Blowin' in the wind" nunha noite de verán como tamén vai soar en Vigo. Porque Dylan, aínda sendo vello, segue sendo un artista.

sábado 17 de mayo de 2008

Día das Letras Galegas 2008


Hoxe toca lembrar que hai outros 364 días no ano que tamén son Día das Letras Galegas.

miércoles 14 de mayo de 2008

Non ten explicación



Alguén ten que explicarlles que nada do que fan ten xa sentido en pleno século XXI. Que están sós, cada día máis sós, e que nin os que antes os apoiaban se atreven agora a pronunciarse ao seu favor. Pegar tiros por pegalos ou cargar de dinamita, cloratita ou do que sexa contra inocentes non ten xustificación cando a única arma que se pode empregar no día a día é a palabra.


Pouco favor lle fan á patria vasca coa súa loita. Porque Euskadi é moito máis cá eles. Euskadi é sinónimo de xente traballadora, de ben; de paisaxes fermosas, de rúas que contan a historia a través das pedras; de emigrantes que xa son paisanos; de pintxos, praias e caseríos.


Esta madrugada procuraban unha masacre pero o que conseguiron foi botar abaixo unha familia e indignar a un pobo e a unha sociedade que hoxe os repudian máis cá onte pero menos cá mañá.


Malia todo aínda confío no diálogo como única solución posible, como único remedio para un mal no que a palabra debe demostrar o seu poder sobre as balas.


"Despabílate amor, que el horror amanece", don Mario Benedetti
foto...www.lavozdegalicia.es

sábado 3 de mayo de 2008

A historia de Mingos de Caion


Unha vez escoitei a Carlos Blanco, humorista, contar nun monólogo a historia de Mingos de Caión. Faenaba no Skajerrak, un cargueiro alemán que foi a pique nas augas dun océano lonxano. Mingos conseguiu chegar a unha pequena illa e alí casou coa filla do máximo mandatario do lugar. Era feliz, moi feliz, en boa medida porque canda el salvara tamén o seu acordeón. Cada noitiña, ao caer o sol achegábase a un pequeno recuncho da illa e mirando ao mar cantaba, ao son do seu acordeón, fermosas melodías. Cantou á virxe da barca, cantou a camariñas pero sobre todo cantou unha canción, a máis fermosa de todas, que dicía algo así:

"Miña nai, miña naiciña, coma miña nai, ningunha, que me quentou a cariña co calorciño da súa"...

Mingos de Caión erguia este cantar morriñento da Galicia que o vira partir. Hoxe, día da nai, este cantar debería servir como homenaxe a todas as nais, admiradas nais, sen as que por máis que o intentasemos nada tería sentido.

Regalar algo no día da nai ou do pai pode servir para facerlle o xogo ao Corte Inglés queiras, pero cando menos, unha vez no ano, acordarse de todo canto vale non está demais.

A vós nais que nos dades acubillo por máis que vaiamos medrando, GRACIÑAS.

domingo 27 de abril de 2008

Unha decisión importante


Que un concello, o de Ribadeo, sancione a cinco construtores cun millón de euros de multa por diferentes ilegalidades urbanísticas é sinal de que o desorde ao que se ve sometido o noso territorio aínda ten solución. A decisión ribadense debería ser exemplarizante: nada de interpretacións persoais das licencias de obra e moito menos que de agora en diante proliferen os baixocubertas reconvertidos en vivendas e vendidos a prezo de ouro.

A de Ribadeo pode ser unha decisión arriscada porque signifia tocar o que en Galicia é o tendón de aquiles da supervivencia económica de ducias de concellos, os ingresos por licencias de obra. Pero alén de arriscada é unha decisión xusta e necesaria que debería sementar exemplo noutros concellos da comarca. Sancionar a cinco empresarios non significa botar a perder o sector da construción, tan só poñer orde onde había desorde e facer lóxico o que antes non o era. Porque maior multa é ter que vivir, hipotecado en todos os sentidos, o resto da túa vida nun baixocuberta que semella calquer cousa menos unha vivenda digna.

Todo fai indicar que os construtores van alegar a decisión do Concello, están no seu dereito, pero quizais no prego de alegacións debera aparecer tamén un apartado de reflexións para que deixen constancia nel de todo canto gañaron nestes últimos anos facendo do solo o seu reinado e da anarquía construtiva o seu ideario